ซิลิคอนอัดก้อน

โลหะซิลิคอนและเฟอร์โรซิลิคอนเป็นคนละสิ่งกัน กระบวนการผลิตจะคล้ายกันแต่สูตรการใช้งานต่างกันและการใช้ผลิตภัณฑ์ก็ต่างกันด้วย ตัวบ่งชี้ที่ควบคุมได้ยากในซิลิคอนโลหะคือปริมาณธาตุเหล็ก ในขณะที่เฟอร์โรซิลิคอนนั้นค่อนข้างง่ายโดยใช้เพียงนิ้วเดียว ในแง่ของวัตถุดิบ เฟอร์โรซิลิกอนยังสามารถใช้เป็นสารผสมในการผลิตเหล็กได้
การเพิ่มซิลิคอนจำนวนหนึ่งลงในเหล็กสามารถปรับปรุงความแข็งแรง ความแข็ง และความยืดหยุ่นของเหล็กได้อย่างมาก เพิ่มการซึมผ่านของแม่เหล็กของเหล็ก และลดการสูญเสียฮิสเทรีซิสของเหล็กหม้อแปลง
มีการใช้กันอย่างแพร่หลายในเหล็กโครงสร้างโลหะผสมต่ำ เหล็กบอนด์ เหล็กสปริง เหล็กแบริ่ง เหล็กทนความร้อน และเหล็กซิลิคอนไฟฟ้า มักใช้ในการผลิตซิลิคอนผลึกเดี่ยวหรือเตรียมโลหะผสมที่ไม่ใช่เหล็ก
ค่าการนำความร้อนของเหล็ก: ค่าการนำความร้อนสูงสามารถลดระดับความร้อนของโลหะบนพื้นผิวของแม่พิมพ์ได้ จึงช่วยลดแนวโน้มความล้าจากความร้อนของเหล็กได้
เป็นที่เชื่อกันโดยทั่วไปว่าค่าการนำความร้อนของเหล็กมีความสัมพันธ์กับปริมาณคาร์บอน เมื่อปริมาณคาร์บอนสูง ค่าการนำความร้อนจะต่ำ เมื่อปริมาณคาร์บอนต่ำเกินไป ความแข็งและความแข็งแรงของเหล็กจะลดลง ดังนั้นเหล็กคาร์บอนปานกลางจึงมักใช้เป็นแม่พิมพ์งานร้อนในการผลิต
ผลกระทบของจุดวิกฤตของเหล็ก: โดยทั่วไป ยิ่งจุดวิกฤตของเหล็กสูงเท่าไร แนวโน้มความล้าจากความร้อนของเหล็กก็จะยิ่งลดลงเท่านั้น ดังนั้นความต้านทานความล้าจากความร้อนของตาข่ายโดยทั่วไปจึงได้รับการปรับปรุงโดยการเพิ่มองค์ประกอบโลหะผสม Cr, W และ Si เพื่อเพิ่มจุดวิกฤตของตาข่าย
เนื่องจากอุณหภูมิในการทำงานและคุณสมบัติของโหลดแตกต่างกันอย่างมาก และเป็นไปไม่ได้ที่เหล็กแม่พิมพ์ชนิดใดๆ จะมีความแข็งแรงทางความร้อนสูง ทนต่อการสึกหรอ ต้านทานการแตกหัก ต้านทานความล้าจากความร้อน ฯลฯ ในเวลาเดียวกัน
เมื่อเลือก เราสามารถมุ่งเน้นไปที่ข้อกำหนดด้านประสิทธิภาพที่สำคัญของแม่พิมพ์เท่านั้นเพื่อให้มั่นใจในลำดับความสำคัญ จากนั้นเลือกวัสดุโดยคำนึงถึงคุณสมบัติอื่น ๆ